خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چند ای دل غمین به مداران گریستن؟عیب است قطره قطره ز دریا گریستن
۲
از گریه خوشه های گهر چید دست تاکدارد درین حدیقه ثمرها گریستن
۳
صبح امید می دمد از دیده سفیددارد در آستین ید بیضا گریستن
۴
آرد نفس گسسته برون صبح وصل رابا سوز دل چو شمع به شبها گریستن
صفحهٔ ۱ از ۶