خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خامی بود سر از پی دنیا گذاشتنکاین صید رام می شود از وا گذاشتن
۲
بی انتظار دامن ساحل گرفتن استچون موج دست بر دل دریا گذاشتن
۳
دل را ز اشک تلخ سبکبار می کندسر بر خط پیاله چو مینا گذاشتن
۴
دیوانه ای، ز سنگ ملامت متاب رویبازیچه نیست سلسله بر پا گذاشتن
صفحهٔ ۱ از ۲