خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بوی گل و نسیم صبا می توان شدنگر بگذری ز خویش چها می توان شدن
۲
شبنم به آفتاب رسید از فتادگیبنگر که از کجا به کجا می توان شدن
۳
از آسمان به تربیت دل گذشت آهگر درد هست، زود رسا می توان شدن
۴
از روی صدق اگر ره مقصود سرکنیگام نخست، راهنما می توان شدن
صفحهٔ ۱ از ۳