خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیش قضای حق دم چون و چرا مزندر بحر بی کنار عبث دست و پا مزن
۲
تا در دل تو داعیه اعتراض هستخاموش باش و دم ز مقام رضا مزن
۳
کوته شود زبان ملامت ز احتیاطبا دیده گشاده قدم بی عصا مزن
۴
سهل است ناامید ز بیگانگان شدنبا جان پر امید در آشنا مزن
صفحهٔ ۱ از ۲