خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خاکم به چشم در نگه واپسین مزنزنهار بر چراغ سحر آستین مزن
۲
افتاده را دوباره فکندن کمال نیستآن را که خاک راه تو شد بر زمین مزن
۳
کافی است بهر سوختنم یک نگاه گرمآتش به جانم از سخن آتشین مزن
۴
بگذار چشم فتنه خوابیده را به خوابناخن به داغ سینه اندوهگین مزن
صفحهٔ ۱ از ۲