خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلهای صیقلی بود آیینه دار حسنآیینه چشم شور بود در دیار حسن
۲
دام بود به طبع هوسناک سازگاربیگانه پرورست هوای دیار حسن
۳
از عرض ملک نخوت شاهان فزون شوددر دور خط زیاده شود اقتدار حسن
۴
چون خط مشکبار، بود پیچ و تاب منروشن ز روی آینه بی غبار حسن
صفحهٔ ۱ از ۳