خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ساقی دمید صبح، علاج خمار کنخورشید را ز پرده شب آشکار کن
۲
رنگ شکسته می شکند شیشه در جگراز می خزان چهره ما را بهار کن
۳
فیض صبوح پا به رکاب است، زینهاراین سیل را به رطل گران پایدار کن
۴
شرم از حضور مرده دلان جهان مداراین قوم را تصور سنگ مزار کن
صفحهٔ ۱ از ۵