خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مژگان خود به اشک جگرگون طراز کنوان گاه چشم بر رخ فردوس باز کن
۲
فرصت سبک عنان و شب عمر کوته استاز آه نیمشب شب خود را دراز کن
۳
محتاج را چه عقده ز محتاج وا شود؟ز اهل نیاز رو به در بی نیاز کن
۴
از آرزو به خاک فتاد آدم از بهشتزنهار ترک صحبت این فتنه ساز کن
صفحهٔ ۱ از ۳