خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۸۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل از گناه پاک چو دارالسلام کنخاک سیاه بر سر مینا و جام کن
۲
چون برق، ذوق باده بود پای در رکابعیش مدام خواهی، ترک مدام کن
۳
خواهی چو شعله چشم و چراغ جهان شویدر پیش پای هر خس و خاری قیام کن
۴
آب حیات در ظلمات است، زینهارمانند شمع در دل شبها قیام کن
صفحهٔ ۱ از ۳