خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از زنگ کبر آینه خویش ساده کندر زیر پا نظر کن و حج پیاده کن
۲
چون مور مدتی کمر بندگی ببنددیگر ز روی دست سلیمان، و ساده کن
۳
سامان خاستن نبود شبنم مراای مهر، دستگیری این اوفتاده کن
۴
احسان آفتاب به مقدار روزن استتا ممکن است روزن دل را گشاده کن
صفحهٔ ۱ از ۳