خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از خود برون نرفته هوای سفر مکناین راه را به پای زمین‌گیر سر مکن
۲
در قلزمی که ابر کرَم موج می‌زنداندیشه چون حباب ز دامانِ تر مکن
۳
گوهر چه صرفه می برد از روی سخت سنگ؟تا ممکن است عربده با بدگهر مکن
۴
با قصد کار بنده مأمور را چکاردر کارهای حق سخن از خیر و شر مکن
صفحهٔ ۱ از ۳