خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غیرت کن و ز آه برافروز شمع خویشدریوزه فروغ ز شمس و قمر مکن
۲
خواهی که چون شکوفه ازین باغ برخوریبا خاک ره مضایقه سیم و زر مکن
۳
پای حنا گرفته به جایی نمی رسداز خود برون نیامده عزم سفر مکن
۴
تا دیده ات ز نور یقین غیبت بین شوددر عیب مردم و هنر خود نظر مکن
صفحهٔ ۱ از ۳