خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیجا سخن چو طوطی شکرشکن مکنآیینه گر به حرف درآید سخن مکن
۲
تا ممکن است جامه احرام ساختندستار صبح را کفن خویشتن مکن
۳
پیوند دوستی ببر از سرو قامتانروی زمین ز گریه حسرت چمن مکن
۴
در خون فتاد نان عقیق از تلاش نامبگذار نام را و سفر از یمن مکن
صفحهٔ ۱ از ۲