خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۴۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا از خودی خود نبریدند عزیزانچون نی به مقامی نرسیدند عزیزان
۲
چون عمر سبکسیر ازین عالم پرشوررفتند و به دنبال ندیدند عزیزان
۳
دادند به معشوق حقیقی دل و جان رایوسف به زر قلب خریدند عزیزان
۴
دیدند که در روی زمین نیست پناهیدر کنج دل خویش خزیدند عزیزان
صفحهٔ ۱ از ۳