خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۴۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اندیشه زاد از سر بی مغز بدر کنچون ماه تمام از دل خود زادسفر کن
۲
شکرانه بیداری ازین راه مروتندهر خفته که یابی، به سر پای خبر کن
۳
چون همت آزاده روان بدرقه توستبا اسب نی از آتش سوزنده گذر کن
۴
مقراض ره دور، نظرهای بلندستقطع نظر از مردم کوتاه نظر کن
صفحهٔ ۱ از ۳