خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۴۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اشکی که از ندامت ریزند باده خوارانشیرازه نشاط است چون رشته های باران
۲
ایام خط مگردید غافل ز گلعذارانکاین سبزه همعنان است با ابر نوبهاران
۳
تخمی است پوچ در خاک، خونی است مرده در پوستمغزی که آرمیده است در جوش نوبهاران
۴
روی زمین ازیشان رنگ نشاط داردحاشا که زرد گردد رخسار لاله کاران
صفحهٔ ۱ از ۵