خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۴۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خضر اگر در خواب بیند خنجر مژگان اومی شود زخم نمایان عمر جاویدان او
۲
حسن شرم آلود او زیور نمی گیرد به خودشبنم بیگانه را ره نیست در بستان او
۳
آستین از شاخ گل دارند دایم بر دهنغنچه ها از شرم شکرخنده پنهان او
۴
همچو آب زندگانی نیمخورد خضر نیستسر به مهر شرم باشد چشمه حیوان او
صفحهٔ ۱ از ۳