خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۴۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از کدامین باغ سوزد عاشق شیدای تو؟پیش یکدیگر نظربازند سر تا پای تو
۲
سروها چون سبزه خوابیده می آید به چشمدر گلستانی که گردد جلوه گر بالای تو
۳
طوطیان را همچو مغز پسته گیرد در شکرچون تبسم ریز گردد لعل شکرخای تو
۴
از گل خورشید گیرد آتش خجلت گلابچون برافروزد ز می رخساره حمرای تو
صفحهٔ ۱ از ۲