خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۴۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رزق ما نظاره خشکی است از بالای سرووقت قمری خوش که بر سرمی کشد، مینای سرو
۲
در گلستانی که شمشاد تو آید در خرامسبزه خوابیده گردد قامت رعنای سرو
۳
طوق قمری می کند این جمع را گردآوریورنه می پاشد به یک ساعت ز هم اجزای سرو
۴
از نظربازان شود حسن نکویان دیده ورنیست غیر از طوق قمری دیده بینای سرو
صفحهٔ ۱ از ۳