خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۴۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قانع از رزق پریشان با دل صدپاره شوروزی آماده می خواهی برو غمخواره شو
۲
تا درین میخانه باشی بر حریفان خوشگوارصاف را ایثار کن رندانه دردی خواره شو
۳
چون به خلوت رو گذاری دل چو قرآن جمع کندر میان جمع چون نازل شوی سی پاره شو
۴
گر طمع داری که آید روزیت بیرون ز سنگدر ریاض آفرینش مرغ آتشخواره شو
صفحهٔ ۱ از ۲