خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۴۸۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوشدلی می خواهی از هوش و خرد بیگانه شوبر جنون زن کامیاب از عشرت طفلانه شو
۲
از خرابی می توان شد خازن گنج گهردر گذر چون سیل از تعمیر خود، ویرانه شو
۳
پله افتادگی را سرفرازی در قفاستچند روزی در زمین خاکساری دانه شو
۴
از فضولی میهمان بر میزبان گردد گراندر برون در گذار این خلق، صاحب خانه شو
صفحهٔ ۱ از ۴