خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۵۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خط شبرنگ با لعل لب جانان زند پهلوزهی ظلمت که با سرچشمه حیوان زند پهلو
۲
ز رعنایی قدش نازک نهالان را خجل داردکه مصرع چون بلند افتاد با دیوان زند پهلو
۳
مشو چون ابر غافل در بهار از گوهرافشانیکه با دریای رحمت دیده گریان زند پهلو
۴
ز خودکامی به خون خوردن سرآمد روزگار منکه دل ناساز چون افتاد با پیکان زند پهلو
صفحهٔ ۱ از ۳