خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۵۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که چون شبنم گل پاک بود گوهر اوچمن آرا کند از دامن گل بستر او
۲
چشم بد دور ز مژگان سبکدست تو باد!که به خون دو جهان سرخ نشتر او
۳
هر که را برق نگاه تو کند خاکسترآتش طور توان یافت ز خاکستر او
۴
لب تیغی که لب زخمی ازو تر نشودریشه سبزه زنگار شود جوهر او
صفحهٔ ۱ از ۳