خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۵۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای شاخ گل شکسته طرف کلاه توپیچ و خم بنفشه ز خط سیاه تو
۲
بوی گل از ادب نکند پای خود درازدر سایه گلی که بود خوابگاه تو
۳
از پیچ و تاب حلقه کند نام آفتابخطی که گشت هاله رخسار ماه تو
۴
خون همچو نافه در جگرش مشک می شودپیچد به هر دلی که خط دل سیاه تو
صفحهٔ ۱ از ۳