خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۵۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یک صافدل در انجمن روزگار کو؟عالم گرفت تیرگی آیینه دار کو؟
۲
هر جا که هست صاف ضمیری شکسته استآیینه درست درین زنگبار کو؟
۳
چون ریگ، تشنه اند حریفان به خون همدر قلزم فلک گهر آبدار کو؟
۴
خونین دلی چو نافه درین دشت پرشکارکاآفاق را کند به نفس مشکبار کو؟
صفحهٔ ۱ از ۴