خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۵۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون شبنم روشن گهر با خار و گل یکرنگ شوبگذار رعنایی ز سر بیزار از نیرنگ شو
۲
یکرنگی ظاهر بود دارالامان عافیتدر حلقه دیوانگان زنهار بی فرهنگ شو
۳
دل زود می گردد سیه زین طارم زنگارگونبگذر ازین ماتم سرا آیینه بی زنگ شو
۴
زنهار در دار فنا انگور خود ضایع مکنگر باده نتوانی شدن منصوروار آونگ شو
صفحهٔ ۱ از ۳