خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۵۵۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می کند دل را سیه چندان که خواب صبحگاهمی نماید آنقدر روشن شراب صبحگاه
۲
نقد انجم را به یک جام صبوحی می دهدخوب می داند فلک قدر شراب صبحگاه
۳
چهره خورشید اگر طالع نگردد گو مگردلذت دیدار می بخشد نقاب صبحگاه
۴
چهره ای می باید از خورشید تابان شسته ترجای هر ناشسته رو نبود جناب صبحگاه
صفحهٔ ۱ از ۴