خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۵۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حسن را از چشم بد شرم و حیا دارد نگاهشمع را فانوس از باد صبا دارد نگاه
۲
از توکل می توان آمد سلامت بر کنارکشتی ما را خدا از ناخدا دارد نگاه
۳
شمع دولت را ز دست افشانی صبح زوالدر پناه خود مگر دست دعا دارد نگاه
۴
چون گسست از رشته سوزن، زود خود را گم کندشوخ چشمان را نگهبان از خطا دارد نگاه
صفحهٔ ۱ از ۴