خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۵۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در دل من رشته آمال می گردد گرهزلف در این تنگنا چون خال می گردد گره
۲
نطق من در وقت عرض حال می گردد گرهحال چون آمد زبان قال می گردد گره
۳
گرد سرگردیدن ما گرد دل گردیدن استدر حضور شمع ما را بال می گردد گره
۴
صحبت افسردگان افسردگی می آورداشک نیسان در صدف فی الحال می گردد گره
صفحهٔ ۱ از ۴