خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۵۸۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از دل سودایی ما آسمان رنگ است کوهاز هلال تیشه ما آتشین چنگ است کوه
۲
بس که از فریاد من در سینه اش پیچیده دردبا فلک از خشک مغزی بر سر جنگ است کوه
۳
عقل را عاجز کند کوه غم از گردنکشیزیر ران شهسوار عشق شبرنگ است کوه
۴
چرخ را ناسازی ما این چنین ناساز کردورنه با هر کس که آهنگ است، آهنگ است کوه
صفحهٔ ۱ از ۴