خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۵۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه شبی بود که آن نرگس خواب آلودهدست در گردنم انداخت شراب آلوده
۲
نکند طالع نامرد اگر کوتاهیمی کشم پرده ازان روی حجاب آلوده
۳
باش تا پیش لب آرند ترا دلسوزانمکن آن دست نگارین به کباب آلوده
۴
از شفق چرخ کهنسال به می می غلطدمن به می گر شدم ایام شباب آلوده
صفحهٔ ۱ از ۳