خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۵۹۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز آستان تو کرد آن که پای ما کوتاهبه تیغ، رشته عمرش کند قضا کوتاه!
۲
کجا به دامن آن قبله مراد رسد؟که هست دست من از دامن دعا کوتاه
۳
درازدستی دربان ز چوب منع نکردز آستانه امید، پای ما کوتاه
۴
مگر به لطف خموشم کنی وگرنه چو شمعنمی شود به بریدن زبان مرا کوتاه
صفحهٔ ۱ از ۳