خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۵۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بمیر تشنه، منه پای بر کناره چاهکه خم کند قد استاده را نظاره چاه
۲
مجوی آب مروت ازین تهی چشمانکه تشنگی نبرد از جگر نظاره چاه
۳
به رهنمایی کوته نظر ز راه مروکه پیش پا نتوان دید با ستاره چاه
۴
ز کاهلان بگسل تا به منزلی برسیکه نقش پای گرانان بود قواره چاه
صفحهٔ ۱ از ۲