خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر از طعام تن عام می شود فربهتن کریم ز اطعام می شود فربه
۲
کف کریم ز ریزش به خویش می بالدز می تهی چو شد این جام می شود فربه
۳
غذای روح بود قسمت لب خاموشقدح ز باده گلفام می شود فربه
۴
اگر چه در خور صیاد نیست طعمه منز صید لاغر من دام می شود فربه
صفحهٔ ۱ از ۴