خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به هر کجا که خوری باده تن به خواب مدهبنای خانه ناموس را به آب مده
۲
ز خیره چشمی تردامنان ملاحظه کنکتان عصمت خود را به ماهتاب مده
۳
بهار عصمت تو ره به خشکسالی بستبه هیچ تشنه جگر نیم قطره آب مده
۴
ببین که مستحق التفات کیست نخستزکات حسن به هر کس به اضطراب مده
صفحهٔ ۱ از ۳