خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز بس لب تو به ابرام می دهد بوسهبه کام تلخی دشنام می دهد بوسه
۲
چو جام پشت لب یار تا ز خط شد سبزبه هر لبی چو لب جام می دهد بوسه
۳
چگونه پای تو بوسم، که آفتاب ترابه ترس و لرز لب بام می دهد بوسه
۴
به جای نقل دهد بوسه شب حریفان رابه من لبی که به پیغام می دهد بوسه
صفحهٔ ۱ از ۳