خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بریده نعل ز عشق که بر جگر لاله؟به سنبل که سیه کرده چشم تر لاله؟
۲
کند به زاهد و میخواره یک روش تأثیرفتاده است چو آتش به خشک و تر لاله
۳
سبک به باد فنا چون شرار خواهد رفتاگر ز کوه زند دست بر کمر لاله
۴
ز لطف طبع بهاران مگر خبر دارد؟که دود آه گره کرده در جگر لاله
صفحهٔ ۱ از ۸