خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روشن ز نور صدق بود جان صبحگاهبی وجه نیست چهره خندان صبحگاه
۲
ز انجم سپهر زر همه شب جمع می کندبهر نیاز مقدم سلطان صبحگاه
۳
عمر ابد که یافت ز آب حیات، خضریک مد نارساست ز دیوان صبحگاه
۴
گر خضر یافت زندگی از آب زندگیعالم حیات یافت ز احسان صبحگاه
صفحهٔ ۱ از ۴