خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از اشک ماست پاکی دامان صبحگاهاز آه سرد ماست رگ جان صبحگاه
۲
دستی بلند ساز که عمر دراز خضرمدی بود ز دفتر احسان صبحگاه
۳
در بیضه طوطی دل زنگار بسته راشکرشکن کند شکرستان صبحگاه
۴
هر عقده ای که در دل از انجم سپهر داشتشد سر به سر گشاده ز دندان صبحگاه
صفحهٔ ۱ از ۴