خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بگشا ز بال همت عالی مکان گرهتا کی شوی چو بیضه درین آشیان گره؟
۲
هر مشکلی ز صدق طلب باز می شودماند کی از حباب بر آب روان گره؟
۳
سنگ نشان به دامن منزل رسید و مادر راه گشته ایم ز خواب گران گره
۴
قطع طریق عشق به قدر تأمل استهر چند می شود ز کشیدن عنان گره
صفحهٔ ۱ از ۴