خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا کرد خانه از رخ او روشن آینهگیرد ز آفتاب به گل روزن آینه
۲
جوهر مکن خیال، که از بیم غمزه اشپوشیده است زیر قبا جوشن آینه
۳
در دیده نظارگیان جمال توبی نور تر ز خانه بی روزن آینه
۴
در روشنی به جبهه خوبان نمی رسدگیرد اگر چراغ ته دامن آینه
صفحهٔ ۱ از ۲