خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا دیده خود کرد چو دستار شکوفهبرکرد سر از پیرهن یار شکوفه
۲
در آینه بینش ما چشم به راهانپیکی بود از جانب دلدار شکوفه
۳
در دیده بی پرده ارباب بصیرتفردی بود از دفتر اسرار شکوفه
۴
در پرده اسباب نماند دل روشناز برگ شود زود سبکبار شکوفه
صفحهٔ ۱ از ۵