خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای چشم تو خونریزتر از دور زمانهمژگان ترا مردمک دیده نشانه
۲
مجروح دم تیغ ترا مژده کشتنپیغام صبوحی است به مخمور شبانه
۳
می بود اگر با دل صد چاک چه می شد؟ربطی که سر زلف ترا هست به شانه
۴
خال تو کمر بسته به دل بردن عشاقچون مور حریصی که برد دانه به خانه
صفحهٔ ۱ از ۳