خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کیستم من؟ مشت خار در محیط افتاده‌ایدل به دریا کرده ای، کشتی به طوفان داده‌ای
۲
نیست ممکن چون سپند آرام را بیند به خوابموری از دست سلیمان بر زمین افتاده‌ای
۳
جنت دربسته‌ای با خود به زیر خاک برداز ازل شد قسمت هر کس دل آزاده‌ای
۴
برنمی‌خیزد به صرصر نقشم از دامان خاکوادی امکان ندارد همچو من افتاده‌ای
صفحهٔ ۱ از ۲