خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای در آتش از هوایت نعل هر سیاره‌ایاز بیابان تمنای تو خضر آواره‌ای
۲
می‌تواند مهربان کرد آن دل بی‌رحم راآن که سازد آب و آتش جمع در هر خاره‌ای
۳
بی‌قراری گر کند معذور باید داشتنهرکه دارد در گریبان چون دل آتشپاره‌ای
۴
در شکست ماست حکمت‌ها که چون کشتی شکستغرقه‌ای را دستگیری می‌کند هر پاره‌ای
صفحهٔ ۱ از ۲