خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای زمین از سبحه ذکر تو کمتر دانه‌ایاز خرابات تو مهر گرم‌رو پیمانه‌ای
۲
از جلالت برق عالم‌سوز در هر خرمنیوز جمالت آفتابی فرش در هر خانه‌ای
۳
با که گویم، ور بگویم هم که باور می‌کندکاین صدف‌ها پر شده است از گوهر یکدانه‌ای؟
۴
دل چو بردی از کفم ای زلف دست از جان بداراین مثل نشنیده‌ای کز خانه‌ای دیوانه‌ای؟
صفحهٔ ۱ از ۳