خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زاهد از خشکی سبکروحانه بیرون آمدیصورت دیوار اگر از خانه بیرون آمدی
۲
خواجه هم می آمد از اندیشه دنیا برونجغد اگر از گوشه ویرانه بیرون آمدی
۳
برگرفتی آب اگر از اشک تلخ من سحابآه جای خوشه از هر دانه بیرون آمدی
۴
خون عرق کرد از شفق خورشید تابان ز انفعالتا صبوحی کرده از میخانه بیرون آمدی
صفحهٔ ۱ از ۴