خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از فنای پیکر خاکی چرا خون می خوری؟از شکست خم چرا غم ای فلاطون می خوری؟
۲
در قفس روزی ز بیرون می خورد مرغ قفسغم ز بی برگی چرا در زیر گردون می خوری؟
۳
ای که می سازی ز می رخسار خود را لاله گونغافلی کز دل سیاهی غوطه در خون می خوری
۴
حفظ کن اندازه را در می که گردد ناگوارگر ز آب زندگی یک جرعه افزون می خوری
صفحهٔ ۱ از ۲