خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شوق اگر شهپر شود پروا نمی دارد کسیهمچو موج اندیشه از دریا نمی دارد کسی
۲
مریم خاموش عیسی را به گفتار آوردبا لب گویا دل گویا نمی دارد کسی
۳
ما و صحرای جنون، کز خاک اگر جای گیاهسرزند تیغ زبان پروا نمی دارد کسی
۴
نیست ممکن چون صدف گنجینه گوهر شودتا نظر بر عالم بالا نمی دارد کسی
صفحهٔ ۱ از ۲