خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دانه ما در ضمیر خاک بودی کاشکییا چو سر زد در زمان دهقان درودی کاشکی
۲
آن که آخر سر به صحرا داد بی بال و پرمروز اول این قفس را در گشودی کاشکی
۳
هر چه از دل می خورم از روزیم کم می کننددر حریم سینه من دل نبودی کاشکی
۴
آن که منع ما ز پرواز پریشان می کندفکر آب و دانه ما می نمودی کاشکی
صفحهٔ ۱ از ۳